سالگرد شكفتن گل وجودت را كه عطرش آسمان و زمين را معطر ساخت به تو تبريك مي گويم.

چه خوب شد كه بدنيا آمدي و چه خوبتر شد كه دوست نازنین من شدي.

بهترين صداي زندگي ام تپش قلب توست و قشنگ ترين روزم روز تولد توست.

خیلی فدات شم

یک سال هم گذشت کجایی پس

خیلی ها می روند تا ثابت کنند که عاشق هستند 

( زندگی؛ صحنه ی یکتای هنرمندی ماست. هرکسی نغمه ی خود خواند واز صحنه رود. صحنه پیوسته بجاست. خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد )

...و ناگهان چه زود دير مي شود ...
... چه زود دير مي شود... 
... چه زود دير مي شود...

و افسوس مي ماند و حسرت لحظه ها ...
حسرت يک نگاه ؛ نگاهي گرم  ؛ نه ... حتي نگاهي سرد ... کلامي بي روح ...
خبر مي کردي !! بي انصاف ؛ چرا نگفته رفتي ؟
رفتي غافل از آن که بداني به لبخندهايت دل بسته ام ...
رفتي و نخواستي که بفهمي به ميهماني چشمانت عادت کرده ام ...
رفتي و خواستي که نباشي ... چرا ؟
ندانستم ؛ چشم مست کدام معشوق دلت را ربود که ديدار او را به زيارت امام عشق برگزيدي؟
گفته بودي که زائري و قصد سفر داري ؛ چه شد که تصميم به پرنده شدن گرفتي و کوچ کردي ؟!
مي خواستي پرنده ي زائر باشي ؛ نه زائر پرنده ؟!!! نه ... ؟
مي دانستم که پرستو ماندني نيست و با رفتن بهار خواهد رفت ... چه شد که بهار نرفته ؛ پر کشيدي ؟

مي خواستي بروي؟ ... خب برو ... اما نخواه که من نيز چون تو ؛ حسرت وداع را تا قيام قيامت بر دوش کشم !!!
برو ... اما فقط بگو  امشب را چگونه به صبح رسانم تا در گرماي بي رمق خورشيد فردا روز ؛ با لباني که از نسيم درد بر خود مي لرزد صورت مهتابي ات را بوسه زنم ؟

خداحافظ برو من با دعايم جاده اي از نور مي سازم و اشکم را ساربان راه خواهم کرد.  

مي دانم… مي دانم اين سطر ها را هرگز نخواهي خواند که اگر مي خواندي من ديگر جرات نوشتن شان را به خود نمي دادم ... هرگز! ... مي دانم روزها مي گذرند و من … من باز هم گامي پيش نمي نهم و رياکارانه ترس خود را با پرده اي از غرور زينت خواهم داد.
از همه مي ترسم ... از مهربانان مي ترسم ؛ که مبادا غم نگاهم آن ها را از پا بيندازد .
از بدخواهان که با ديدن زانوي غمي ؛ شادي سردي کنج خانه ي تار گرفته و متروک شان آشيانه مي کند ... از همه مي ترسم ...

 از تو اما نه! چگونه مي توان از چون تويي که يادش، خيالش، عطرش، صدايش ،سکوتش؛ که يگانه آرامش بخشم است، بهراسم؟

پس بشنو امشب غم پنهانم که سخن ها دارد ساز من با تو ....................................